Mijn strijd tegen COPD: steeds opnieuw beginnen

Mijn strijd tegen COPD: steeds opnieuw beginnen

Leven met COPD is soms net alsof je steeds opnieuw moet beginnen. Je bouwt iets op, je krijgt weer een beetje vertrouwen in je lichaam, en dan komt er een longaanval die alles weer onderuit haalt.

In november 2024 ging ik naar UMCG Beatrixoord in Haren voor longrevalidatie. Toen ik daar aankwam, kon ik amper 20 meter lopen. Mijn doel was om weer 200 meter te kunnen lopen. Dat voelde toen al als een enorme afstand.

Maar aan het einde van de revalidatie liep ik bijna 750 meter. Ik was 10 kilo afgevallen en voelde me sterker dan ik in lange tijd was geweest. Thuis ben ik doorgegaan met bewegen, fysiotherapie, zwemmen, wandelen en op mijn voeding letten. In juli 2025 was ik in totaal 20 kilo afgevallen.

Een van de mooiste momenten was dat ik met de avondvierdaagse één avond 5 kilometer heb gelopen. Met steun, dat zeker. Maar ik deed het wel. Voor iemand die eerst amper 20 meter kon lopen, was dat een overwinning waar ik nog steeds trots op ben.

En toen kwam augustus 2025.

Mijn eerste longaanval na de revalidatie. In één klap stortte de wereld weer in. Alles waar ik zo hard voor had gewerkt, voelde ineens ver weg. Pas eind september was ik weer een beetje opgeknapt, maar ik was ook weer ruim 7 kilo zwaarder.

Dus begon ik opnieuw. Wandelen. Fysio. Kijken wat nog wél kon. Zwemmen ging niet meer, door de chloorlucht en de druk van het water op mijn borst. Jammer, maar dan maar weer focussen op fysiotherapie en kleine stukjes wandelen.

Langzaam ging het weer iets beter.

Tot december. Longaanval nummer twee.
En in februari kwam nummer drie.

In totaal zat er weer 12,5 kilo aan. Dat doet wat met je. Niet alleen lichamelijk, maar ook in je hoofd. Want je wilt vooruit, maar je lichaam trekt steeds weer aan de rem.

In november 2025 ben ik gestart met een traject voor een maagverkleining. Niet omdat ik dacht: dat doe ik even. Maar omdat ik koste wat het kost wilde afvallen. Mijn grote doel is om in aanmerking te kunnen komen voor een longtransplantatie.

Ik heb het hele traject doorlopen, om uiteindelijk te horen dat mijn conditie te slecht is om geopereerd te worden. Ergens zagen we dat al aankomen, maar toch komt zo’n boodschap hard binnen. Het voelt alsof er weer een deur dichtgaat.

Maar ja… wat doe je dan?

Dan probeer je zelf die knop weer om te zetten.

Inmiddels ben ik op eigen kracht weer 12,5 kilo afgevallen. Daar ben ik trots op. Het gaat op dit moment redelijk goed met mij. Niet meer zoals toen ik net uit Haren kwam, dat niveau zal waarschijnlijk niet meer terugkomen. Dat is lastig om te accepteren.

Maar ik kan inmiddels weer een kilometer lopen. Daar doe ik drie kwartier over, maar ik loop hem wel. En geloof me: als je weet waar ik vandaan kom, dan is die kilometer geen klein stukje. Dat is winst.

Ik ga twee keer per week naar de fysio en wandel een stukje als het weer het toelaat. Alles in mijn eigen tempo. Niet kijken naar wat een ander kan, maar naar wat voor mij haalbaar is.

En daarnaast probeer ik me te blijven richten op de leuke dingen en momenten. Want COPD pakt veel af, maar ik wil niet dat het alles bepaalt.

Ik kijk er zelfs stiekem naar uit om naar mijn psycholoog te gaan. Die weet op de een of andere manier de dingen weer beter te laten zien. Daar heb ik veel aan. Want positief blijven klinkt mooi, maar dat is echt niet altijd makkelijk.

Mijn strijd tegen COPD is geen rechte lijn omhoog. Het is vallen, opkrabbelen, opnieuw beginnen en soms gewoon even flink balen.

Maar ik ben er nog.
Ik beweeg nog.
Ik lach nog.
En ik blijf zoeken naar wat wél kan.

Dat is misschien niet altijd groots. Soms is het “maar” een kilometer in drie kwartier.

Maar voor mij is dat geen “maar”.
Voor mij is dat leven.